| تبليغات | X |
فشار برف سنگین زمستان اما
فرو خواهد ریخت، بام شیشه ای کلبه ام را
اگر
لانه ای ساخته باشد آن پرندۀ همیشه غافل
به درگاه ناودانی کلبۀ نازک قلبم
و باید
ناودان دل را از لانۀ کبوتر نابخرد واله
وارهانم تا تبخیر وزن غمهای ویرانگر
و آنگاه
این آواره کبوتر را به میهمانی کلبه ام خواهم خواند
تا از سر سور به نظاره نشیند
با من
فرود برف آبگون درد را
به اشکهای سرازیر از دو کنج چشمم.
علیرضا قاسمی
سلام دوستان نازنینم . . .
۱- با اینکه این شعر از من نیست ! ولی ( با اجازه ی شاعر ) تقدیمش می کنم به برادر خوبم !
