| تبليغات | X |
|
به جهان چه دل سپاری؟حذر از پلنگ وحشی.......که تو را به خون کشاند به فریب خط و خالی |
|
|
نیم ساعت پیش ، خدا را دیدم قوز کرده با پالتوی مشکی بلندش سرفه کنان در حیاط از کنار دو سرو سیاه گذشت و رو به ایوانی که من ایستاده بودم آمد ، آواز که خواند تازه فهمیدم ، پدرم را با او اشتباهی گرفته ام !
حسين پناهي متولد 1335 كهگيلويه و بويراحمد است. وي دوره چهارساله هنرجويي را در مدرسه «آناهيتا» پشت سر گذاشت و پس از آن به فعاليت در عرصه سينما پرداخت و بازيگري در تلويزيون را نيز تجربه كرد. به دلیل فیزیک کودکانه و شکننده ،نحوه ی خاص گفتن ، سادگی و خلوصی که از رفتارش می بارید و طنز تلخ اش ، بازیگر نقش های خاصی بود . اما حسین پناهی بیشتر شاعر بود تا بازیگر ! و این شاعرانگی در ذره ذره جان اش وجود داشت نخستین مجموعه شعر او به " نام من و نازی " در سال 1376 منتشر شد . این مجموعه ی شعر ، تا کنون بیش از 16 بار تجدید چاپ شده و به 6 زبان زنده ی دنیا ترجمه شده است . پناهي در 17 مرداد 1383 در تهران درگذشت.
+
تاريخ ساعت نويسنده مانیا
|
من دلم برای آن شب قشنگ من دلم برای جاده ای که عاشقانه بود آن سیاهی و سکوت چشمک ستاره های دور من دلم برای "او" گرفته است...
از : محمدرضا عبدالملکیان
محمدرضا عبدالملكیان در چهارده خرداد سال 1336در نهاوند چشم به جهان گشود. او از شاعران نوجوی معاصر و فارغ التحصیل مقطع دكترا از دانشگاه كشاورزی تهران می باشد. اغلب سروده های او ، رنگی عاشقانه با درون مایه ی اجتماعی دارد که با لحنی صمیمی و زبانی ساده و خوش آهنگ و به دور از ابهام ، بیان گردیده است. انسان و احوالات درونی او و عشق به تعالی، مضامین اصلی دورن مایه ی شعری او را تشکیل می دهند که از مشخصه های شعری او نیز هستند. در اشعار او گرایش به یافتن زبانی خاص کاملا هویداست و در موفق ترین اشعار او جلوه ای محسوس دارد. اشعار او غالبا روایی است ، تا تصویری که دارای ترکیبات و تعبیرات بدیع و ابتکاری باشد . در شعر او گرایش به ساده زیستن و عشقی پاک بازتاب دارد. از او مجموعه های مه در مه (مجموعه شعر)، ریشه در ابر (مجموعه شعر)، مهربانی، رد پای روشن باران، آوازهای آبادی (مجموعه اشعار) و . . . چاپ و منتشر شده است .
+
تاريخ ساعت نويسنده مانیا
|
عبور سایه ی بلند تو غروب خورشید طالع را نجوا کنان می گذرد . پرندگان ِ بی سرود چون افسردگان مهر بی رمق هفت می شوند در افق ! من نشسته در آخرین ایستگاه رد ممتد آرزو هامان را در تصور بیدار آسمان قلب می کشم . . .
مانیا وارسته
+
تاريخ ساعت نويسنده مانیا
|
چون شیهه ای رمیده دندان می کشد بر پوست باد گیسوان من به پریشانی شب که تاب می آورد این هزار بغض نترکیده را و دستانم . . . گم می شوند در هم بر بستر سینه که درد ، شخم می خورد به حاصلخیزی اندوه . . . نگاه محجوب ام گر چه مست می شود و ارتعاش تپش هایم ، تجلی اقتدار " ترس " ، اما من زیر رج خوردن خود با دنیایی تَرَک نخواهم شکست . . .
مانیا وارسته
+
تاريخ ساعت نويسنده مانیا
|
|
باشد احوال جهان افتان و خیزان غم مخور . . .
BLOGARCHIVE POSTS ARCHIVE آذر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 LINKS |
