گفت :  آنجا چشمه ی خورشید هاست .

آسمان ها روشن از نور وصفاست

موج اقیانوس جوان فضاست

باز من گفتم که بالا تر کجاست ؟

گفت بالا تر جهانی دیگر است

عالمی کز عالم خاکی جداست

پهن دشت آسمان بی انتهاست

باز من گفتم که : بالاتر کجاست ؟

گفت : بالاتر از آنجا راه نیست

زآنکه آنجا بارگاه کبریاست

آخرین معراج ما عرش خداست !

باز من گفتم که بالاتر کجاست ؟

لحظه ای در دیدگانم خیره شد

گفت : این اندیشه ها بس نا رساست !

گفتمش : از چشم شاعر کن نگاه

تا نپنداری که گفتاری خطاست :

دورتر از چشمه ی خورشید ها ،

برتر از این عالم بی انتها ،

باز م بالاتر از عرش خدا ،

عرصه ی پرواز مرغ فکر ماست .

                          شعر از :  فریدون مشیری

وی شاعری توانا متولد شهریور ماه 1305 در تهران بود . مشیری از جمله میانه رو های عرصه ی شاعری بود که نه تعصبات سنت گرایان را ادامه داد و نه اسیر شهرت نوپردازان شد . وی در اشعارش بیش از همه خدمتگذار  انسانیت بود هر چند اشعارش بازتابی از همه ی مظاهر زندگی را در بر داشت .

از جمله اشعار مشهور وی شعر زیبای " کوچه " است .

فریدون مشیری در سوم آبان 1379 در سن 74 سالگی درگذشت .   

بر سینه ات نشست

زخم عمیق کاری دشمن

اما ،

ای سرو ایستاده نیفتادی

این رسم توست که ایستاده بمیری .

در تو ترانه های خنجر و خون

در تو پرندگان مهاجر

در تو سرود فتح

این گونه چشمهای تو روشن

هرگز نبوده است .

با خون تو ، میدان توپخانه

در خشم خلق بیدار می شود

مردم ز آنسوی توپخانه بدین سو

سرازیر می کنند

نان و گرسنگی به تساوی تقسیم می شود پ

ای سرو ایستاده

این مرگ توست که می سازد .

دشمن دیوار می کشد

این عابران خوب و ستم بر

نام تو را ، این عابران ژنده نمی دانند

و این دریغ هست ، اما

روزی که خلق بداند

هر قطره خون تو محراب می شود

این خلق نام بزرگ تو را

در هر سرود میهنی اش

آواز می دهد . . . .

                                     شعر از : خسرو گلسرخی

ندای سبز !