گفت :  آنجا چشمه ی خورشید هاست .

آسمان ها روشن از نور وصفاست

موج اقیانوس جوان فضاست

باز من گفتم که بالا تر کجاست ؟

گفت بالا تر جهانی دیگر است

عالمی کز عالم خاکی جداست

پهن دشت آسمان بی انتهاست

باز من گفتم که : بالاتر کجاست ؟

گفت : بالاتر از آنجا راه نیست

زآنکه آنجا بارگاه کبریاست

آخرین معراج ما عرش خداست !

باز من گفتم که بالاتر کجاست ؟

لحظه ای در دیدگانم خیره شد

گفت : این اندیشه ها بس نا رساست !

گفتمش : از چشم شاعر کن نگاه

تا نپنداری که گفتاری خطاست :

دورتر از چشمه ی خورشید ها ،

برتر از این عالم بی انتها ،

باز م بالاتر از عرش خدا ،

عرصه ی پرواز مرغ فکر ماست .

                          شعر از :  فریدون مشیری

وی شاعری توانا متولد شهریور ماه 1305 در تهران بود . مشیری از جمله میانه رو های عرصه ی شاعری بود که نه تعصبات سنت گرایان را ادامه داد و نه اسیر شهرت نوپردازان شد . وی در اشعارش بیش از همه خدمتگذار  انسانیت بود هر چند اشعارش بازتابی از همه ی مظاهر زندگی را در بر داشت .

از جمله اشعار مشهور وی شعر زیبای " کوچه " است .

فریدون مشیری در سوم آبان 1379 در سن 74 سالگی درگذشت .