گر شعله های خشم وطن / زین بیشتر بلند شود
ترسم به روی سنگ لحد / نامت عجین به گند شود

پر گوی و یاوه ساز شدی، / بی حد زبان دراز شدی
ابرام ژاژخایی ی تو / اسباب ریشخند شود

هرجا دروغ یافته ای / درهم چو رشته بافته ای
ترسم که آنچه تافته ای / بر گردنت کمند شود

باد غرور در سر تو، / کور است چشم باور تو
پیلی که اوفتد به زمین / حاشا دگر بلند شود

بر سر کله گشاد منه، / خاک مرا به باد مده
ابر عبوس اوج - طلب / پابوس آبکند شود

بس کن خروش و همهمه را، / در خاک و خون مکش همه را
کاری مکن که خلق خدا / گریان و سوگمند شود

***

نفرین من مباد تو را / زان رو که در مقام رضا
دشمن چو دردمند شود، / خاطر مرا نژند شود

خواهی گر آتشم بزنی / یا قصد سنگسار کنی
کبریت و سنگ در کف تو / خاموش و بی گزند شود

 

                                                                   سیمین بهبهانی
                                                                   ۲۵ خرداد ۱٣٨٨

کاش وقتی زندگی فرصت دهد

گـــاهی از پروانه ها یادی کنیم

                                  کاش بخشی از زمان خویـش را

                                  وقف قسمت کردن شادی کنیم

کاش وقتی آسمان بارانی است

از زلال چشمهایش تـــــر شویم

                                  وقـــت پائیز از هجوم دست باد

                                  کاش مـــثل پونه ها پرپر شویم

کـــــاش وقتی چشمهایی ابریند

به خود آییم و سپس کاری کنیم

                                  از نـــــگاه سبــز گلدان هایمان

                                  کاش با رغبت پــرستاری کنیم

کاش دلتنگ شقایق ها شویم

به نگاه سرخشان عادت کنیم

                                  کاش شب وقتی که تنها می شویم

                                  با خــــدای یـــــاس هـــا خلوت کنیم

کـــاش گاهی در مسیر زندگی

باری از دوش نگاهی کم کنیم

                                 فـــــاصــله هـــای میان خویش را

                                 با خطوط دوستـــی مبهم کنیم . . .

کاش مثل آب مثل چشمه سار

گــــــونه ی نیلوفری را تر کنیم

                                 مــا همه روزی از اینجا می رویم

                                  کــــــــاش این پرواز را باور کنیم

کاش با حرفی که چندان سبز نیست

قلــــب هـــــــای نقره ای را نشکنیم

                                کاش هر شب با دو جرعه نور ماه

                                چشم های خفته را رنگی زنیم . . .

کاش اشکی قلب مان را بشکند

بـــــا نگاه خسته ای ویران شویم

                                کاش وقتی شاپرک ها تشنه اند

                                 مـــــا به جای ابرها گریان شویم

کاش وقتی آرزویی می کنیم

از دل شفاف مان هم رد شود

                                مــــــرغ آمین هم از آنجا بگذرد

                                حرف های قلب مان را بشنود  

                                                                        شعر از : مریم حیدر زاده

 امیدوارم این سروده ی زیبا رو با حوصله تا آخر بخونین . از دست دادن هر بیت ، به معنای از دست دادن یک درس برای مهربان بودنه ! " مهربانی " ، فراموش شده ای که همه چیزش رو داره از دست می ده به جز ساختار نوشتاری . . . !

  سلام دوستان نازنینم . . .

۱- با اینکه این شعر از من نیست ! ولی ( با اجازه ی شاعر )  تقدیمش می کنم به برادر خوبم !