خانه دوست کجاست ؟

در فلق بود که پرسید سوار

آسمان مکثی کرد

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شنها بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت :

نرسیده به درخت ٬

کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است

و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است .

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ ٬ سر به در می آرد

پس به سمت گل تنهایی می پیچی

 دو قدم مانده به گل

پای فواره جاوید اساطیر زمان می مانی

و ترا ترسی شفاف فرا می گیرد .

در صمیمیت سیال فضا ٬ خش خشی می شنوی

کودکی می بینی ٬

رفته از کاج بلندی بالا ٬ جوجه بردارد از لانه نور

و از او می پرسی خانه دوست کجاست ؟

                                                        شعر از سهراب سپهری

ت.ا - ۱ ) وبلاگم یک ساله شد !

ت.ا -۲ ) دوستتون دارم . . . بی نهایت