تبليغاتX
دو قدم مانده به گل . . .
به نام خداوند بخشاینده ی مهربان

 

در این زمانه بی های و هوی لال پرست

خوشا به حال کلاغان قیل و قال پرست

چگونه شرح دهم لحظه لحظه خود را

برای این همه ناباور خیال پرست

به شب نشینی خرچنگهای مردابی

چگونه رقص کند ماهی زلال پرست

 رسیده ها چه غریب و نچیده می افتند

به پای هرزه علف های باغ کال پرست

رسیده ام به کمالی که جز انا الحق نیست

کـــمال دار بــــرای مــــن مال پرست

هنوز زنده ام و زنده بودنم خاریست

به چشم تنگی نا مردم زوال پرست

 

 

                          شعر از : محمد علی بهمنی ( از کتاب : گاهی دلم برای خودم تنگ می شود ) .

                          عکس از : محمد زائر نیا

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم بهمن 1387ساعت 21:0  توسط مانیا وارسته   | 

 مردگان

 آینه های کدر در طاقچه های خاکستر

 زندگان

 کولیان سرگردان اندوه

 در براده های جیوه

 با تصاویر مات .

 شمع ها ،

 زینت تنهایی مردگان

 چراغانی در کمین رویا ،

 پوسیدن اشیاء ،

 خواب نارس کودکان خیابانی ،

 در پیاده روهای مشوش

 شناسنامه های سنگی سپید

 صیقل خورده با سنباده باد

 آه . . . روح کوچک من

 مرگ چه هیبت نازنینی دارد !

 

                                              شعر از : علی سرحدی

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفدهم بهمن 1387ساعت 0:14  توسط مانیا وارسته   | 

 

لیلی زیر درخت انار نشست


درخت انار عاشق شد،

گل داد،

سرخِ سرخ


گلها انار شد،

داغِ داغ،

هر انار هزار تا دانه داشت.


دانه ها عاشق بودند.

دانه ها توی انار جا نمی شدند.


انار کوچک بود.

دانه ها ترکیدند،

انار ترک برداشت.


خون انار روی دست لیلی چکید.


لیلی انار ترک خورده را از شاخه چید،

مجنون به لیلی اش رسید.


خدا گفت:راز رسیدن فقط همین بود...........


کافی است انار دلت ترک بخورد.

 

                                                          شعر از : ؟

+ نوشته شده در  چهارشنبه نهم بهمن 1387ساعت 22:0  توسط مانیا وارسته   | 

 

 

 خانه دوست کجاست ؟

در فلق بود که پرسید سوار

آسمان مکثی کرد

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شنها بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت :

نرسیده به درخت ٬

کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است

و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است .

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ ٬ سر به در می آرد

پس به سمت گل تنهایی می پیچی

 دو قدم مانده به گل

پای فواره جاوید اساطیر زمان می مانی

و ترا ترسی شفاف فرا می گیرد .

در صمیمیت سیال فضا ٬ خش خشی می شنوی

کودکی می بینی ٬

رفته از کاج بلندی بالا ٬ جوجه بردارد از لانه نور

و از او می پرسی خانه دوست کجاست ؟

 

                                                        شعر از سهراب سپهری

 

ت.ا - ۱ ) وبلاگم یک ساله شد !

ت.ا -۲ ) دوستتون دارم . . . بی نهایت

 

+ نوشته شده در  دوشنبه هفتم بهمن 1387ساعت 12:53  توسط مانیا وارسته   |