|
به جهان چه دل سپاری؟حذر از پلنگ وحشی.......که تو را به خون کشاند به فریب خط و خالی |
||
|
به قطارهای رفته می اندیشد به پرنده هایی که دشت را دگرگون کرده اند از دریا و در رابطه موهای قرمز زن معماری پاشیده ای در راز دارند و شاخه چرخش باران تا موسیقی قطار تا خاموشی نرده های ایستگاه احساس کردم که باید باید تراژدی شوم ! مثل کودکانی که تعالی اشیاء اند .
شعر از : استاد بزرگوارم ، علی میرکازهی
+
تاريخ ساعت نويسنده مانیا
|
حرفهای دلم می پوسد ٬
در ابعاد لحظه های سکوت هیاهویی به پاست که صدایش از ذهن فراتر نمی رود و فقط آنگاه که دلتنگی آویزان شود از فلب ٬ به تن پوچ زبان طعنه می زنی ! ناله ات در هوا می شکند انعکاسش از لای شکاف لحظه ها ٬ می ریزد در دل و باز حرفهای دلم می پوسد در ابعاد لحظه های سکوت
دلنوشته ای بود از خودم !
+
تاريخ ساعت نويسنده مانیا
|
آیینه با خود می اندیشد : وه چه نا پاکی ست پاکدل بودن بی تکاپویی نشستن لغزش پای کسان را پیش چشم خلق بنمودن بی گره بگرفتن اندر روی و پیشانی صد گره از گیسوان یار بگشودن آیینه با گرد غم بر روی پیشانی می اندیشد : من نمی گویم صدای ناله های جنگلی در خواب من نمی گویم صدای بالهای موج در طوفان من نمی گویم صدای گردباد مست . . . . اما در دل تنگم نیازی هست : یک صدا ، حتا صدای پاره سنگی که روزی شیشه همسایه را بشکست آیینه در عمق تاریکی خیال روشنی دارد . می اندیشد : صبحگاهان سینه پر خورشید شامگاهان چشم پر اختر جویباری بودن و هرگز نایستادن با بلندی ها و پستی ها در افتادن ریختن با خنده ها در شط پیش رفتن تا دل دریا نه چنین یخ بسته در کنج اتاقی تیره و تنها آیینه افسرده در کنج اتاقی تیره و تنها ، می اندیشد : ای دریغا پای ، ای دریغا دست ، ای دریغا در رگ شفاف من روزی جنبش گلگون ماهی های نا پیدا نه همه تصویر ، نه هم رویا . . . آیینه با خود می اندیشد : آیینه پاک است ، آیینه زیباست آیینه غمگین آیینه تنهاست . . . .
شعر :؟ عکس : محمد علی فاموری
+
تاريخ ساعت نويسنده مانیا
|
|
باشد احوال جهان افتان و خیزان غم مخور . . .
BLOGARCHIVE POSTS ARCHIVE آذر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 LINKS |
|
