به قطارهای رفته می اندیشد

به پرنده هایی که

دشت را

دگرگون کرده اند

از دریا و

در رابطه

موهای قرمز زن                 معماری پاشیده ای                    در راز دارند

و شاخه چرخش باران

تا موسیقی قطار

تا

خاموشی نرده های ایستگاه

احساس کردم که باید           باید                        تراژدی شوم !

مثل کودکانی

که تعالی اشیاء اند .

                                                شعر از  : استاد بزرگوارم ، علی میرکازهی

در ابعاد لحظه های سکوت

هیاهویی به پاست

که صدایش از ذهن فراتر نمی رود

و فقط

آنگاه که دلتنگی

آویزان شود از فلب ٬

به تن پوچ زبان طعنه می زنی !

ناله ات در هوا می شکند

انعکاسش

از لای شکاف لحظه ها ٬ می ریزد در دل

و باز

حرفهای دلم می پوسد

در ابعاد لحظه های سکوت

                                دلنوشته ای بود از خودم !

آیینه با خود می اندیشد :

وه چه نا پاکی ست

پاکدل بودن

بی تکاپویی نشستن

لغزش پای کسان را پیش چشم خلق بنمودن

بی گره بگرفتن اندر روی و پیشانی

صد گره از گیسوان یار بگشودن

آیینه با گرد غم بر روی پیشانی می اندیشد :

من نمی گویم صدای ناله های جنگلی در خواب

من نمی گویم صدای بالهای موج در طوفان

من نمی گویم صدای گردباد مست . . . .

اما در دل تنگم نیازی هست :

یک صدا ، حتا صدای پاره سنگی که روزی

شیشه همسایه را بشکست

آیینه در عمق تاریکی خیال روشنی دارد . می اندیشد :

صبحگاهان سینه پر خورشید

شامگاهان چشم پر اختر

جویباری بودن و هرگز نایستادن

با بلندی ها و پستی ها در افتادن

ریختن با خنده ها در شط

پیش رفتن تا دل دریا

نه چنین یخ بسته در کنج اتاقی تیره و تنها

آیینه افسرده در کنج اتاقی تیره و تنها ، می اندیشد :

ای دریغا پای ، ای دریغا دست ، ای دریغا در رگ شفاف من روزی

جنبش گلگون ماهی های نا پیدا

نه همه تصویر ، نه هم رویا . . .

آیینه با خود می اندیشد :

آیینه پاک است ، آیینه زیباست

آیینه غمگین

آیینه تنهاست . . . .

                          شعر :؟

                         عکس : محمد علی فاموری