پشه که نمی دانم نام دیگری دارد یا نه ! ویران کننده است . به مکیدن خون بسنده نمی کند ، بلکه تو را وارد جدالی فرسایشی می کند .

پشه ، تنها در تاریکی می آید ، همچون هواپیماهای جنگی ویراژ می دهد و وزوز می کند

و صدایش را تنها بعد از اصابت هدف خواهی شنید .

هدف خون شماست . چراغ ها را روشن می کنی تا پشه را ببینی ولی روی دیوار پنهان میشود و از آن پس روی دیوار آرام می گیرد . . .

آرام و صلح طلب !

گویی دیگر تسلیم شده است . تلاش می کنی با لنگه کفشت پشه را بکشی .  ولی جا خالی می دهد و فرار می کند و بعد گوئی که تو را مسخره می کند . . .

با شماتت دوباره پیدایش می شود ، باز هم تلاش می کنی و شکست می خوری . با صدای بلند ناسزایش می گویی اما اهمیتی نمی دهد !

به آرامی و دوستانه با او وارد مذاکره می شوی : بخواب تا من هم بخوابم ! گمان می کنی که قانعش کرده ای . چراغ ها را خاموش می کنی و می خوابی

ولی پشه که این بار خون بیشتری مکیده است باز هم  وزوز می کند که آژیر حمله ای جدید است و تو درگیر جدالی جانبی با بی خوابی می شوی .

باز هم چراغ ها را روشن می کنی و در برابرشان مقاومت می کنی : در برابر پشه و بی خوابی ! . . . این بار با مطالعه !

پشه اما بر صفحه ای که می خوانی می نشیند و تو در درون می خندی . بالاخره در تله افتاد و کتاب را محکم می بندی

کشتمش . . . کشتمش . . . !

و هنگامی که کتاب را می گشائی که پیروزی ات را جشن بگیری ، پشه را نمی یابی و واژه ها را نیز . . . کتاب تو سفید است !

پشه که نمی دانم نام دیگری دارد یا نه -نه استعاره نه کنایه و نه دو پهلو گوئی - . . .

پشه حشره ایست که خون تو را دوست دارد . از فاصله بیست مایلی آن را بو می کند و هیچ راهی برای مذاکره با او بر سر آتش بس وجود ندارد ، جز یک راه :

گروه خونی ات را تغییر بدهی ! 

                                               شعری از مرحوم  محمود درویش ، شاعر توانا و  پر آوازه فلسطینی 

 در ادامه مطلب یک بازی وبلاگیست که توسط دوست خوبم فرزاد به این بازی دعوت شدم . از آخر این بازی بی اطلاعم .