تبليغاتX
دو قدم مانده به گل . . .
به نام خداوند بخشاینده ی مهربان
با شعری بی نهایت زیبا از دوست بسیار با احساسم ( الف.الف ) به روز کردم .

خوشحال میشم با دقت شعر رو بخونید و نظر بدین و این دوستم رو در پیشرفت ادبی کمک کنید .

با سپاس فراوان .

من با دستهای خالی و خشکیده ام

به سوگ برگهایی که زردیشان نگاهم را به

پائیز دیروز پیوند زده اند می نشینم و به امید

فردایی بهاری به خواب میروم

و تو اما 

با تیشه ای به سردی نگاه بی اعتنایت

به سراغ تن در خواب رفته ام می آیی ،

فردایم را می گیری

و 

عمرم را قطعه/قطعه به آتشدان خانه ات می بخشی . . .

باشد . . .

حرفی نیست . . .

کنار شعله هایی که از تنم بر می خیزند ، بنشین

و به جای من

کمی آسوده بخواب . . . .

 

                                                                    الف.الف  

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1387ساعت 10:52  توسط مانیا وارسته   | 

 

گفتند که وقتی با تو می گویم ، گویی در همه هستی ات فقط مرا داری و من چنانم که گویی بسیارند چون تویی برای من !

واحسرتا از این همه جهلم از عشق بی پایان تو به من ، که چشمه است همه حیرتم را در ازل

دلیل بی بدیل فرارم از خود به سوی توئی که عمری در جست و جویت به همه رو رفتم الا به خود

و آنروز همه راهها به خودم ختم شد و پس حیرانم و ناگزیرم از گریز و همه هستی ات متلاطم از این حیرت بی انتها . . .

الهه زیبایی ام :

مانده ام در عجب از همه عیب پوشی ات از من ، که دیگران چنان بینند مرا که گویی هنوزم پاکم از هر بدی و تازه ترینم از هر تولد و خود آگاهم از همه قصوراتم در حق تو .

بیاموزم چشم بخشایش گرت را تا ببخشم خود را و دیگران را . . .

زیبای عاشقم :

از نگاهت فقط من بودم ، هوشیار دیوانه ای که بار فهم آن را بر دوش گرفتم

و فقط تو بودی که عهد بر هدایتم در تمام لحظات حرکتم کردی

حرکتی از خود تا خود ، از تو تا تو .

این طولانی ترین مسیر هستی را به نور عشقم بیفروز که عشق بی انتهای توست . . .

یکتا خالق من :

خلقت ، اول ارثیه برونی ات به من بود و آخر نشانه درونیم در هستی .

قدرت خلق را به تمامی به من دادی و اکنون از تو این هنر را آگاهانه تر از روز تولد ، خواهانم .

تا چون تو ، هر لحظه منی نو تر از قبل آفرینم . . .

ای محول الحول والاحوال ، بیم هایم از آینده و اندوهم از گذشته را به غمی پاک و شیرین مبدل

و آن غم شیرین را به عشقی عمیق منتهی و آن عشق را در خاطره وصلی بی همتا

به مستی جاودانه مبدل کن . . .

و اکنون به زیبا ترین جلوه هستی و محکمترین تکیه گاه ابدی قسم

که تا چون تویی دارم

شادترین و موفق ترین خود وجودیم باقیم .

گام اول برای تو بودن ، خواستن است و تو نیز به آن اکتفا کن و صد گام وعده داده ات را به سوی من عملی . . .

 

 

       بر گرفته از سالنامه موفقیت

+ نوشته شده در  جمعه دهم خرداد 1387ساعت 1:4  توسط مانیا وارسته   |