با آخرین جرعه نفس

و بارانی از دست های بی تپش

یک افسوس کهنه

با نوازش لبهای خواب

و غباری از جنس تردید

 . . . و من

که هنوز هم در رویای پرواز

                                 پیله میزنم

با خیالی آشنا

که دور دستها پرواز را برای شاهین ها صرف می کند .

                                                                                      مانیا وارسته