آنجا که دوست داشتن ، چادر مخملی اش را  پهن می کند

بی آنکه زیر پایش را نگاه کند

ما آدمها مجبور به تسلیم میشویم

و آنقدر مخمل چادرش را به گونه های به اشک آغشته مان می کشد که خواب

می رویم

و زیبا ترین احساس است این  

اما هر خوابی را بیدای از راه  خواهد رسید

و آن لحظه ای است که دوست داشتن ، باید به جای دیگری و به سراغ  آدمهای دیگری برود

آنگاه بلند می شود و چنان چادرش را از زیر گونه هایمان بر می چیند که

نا خواسته از خواب می پریم 

و دوباره همان

همان بودن همیشگی

همان یک نواخت همیشه و همان که بود

تا روزی که دوباره باز گردد

با همان چادر مخملی ترم ، اشکهایمان را پاک کند

و همانطور که گونه هایمان را نوازش می کند به خوابمان وا دارد

و با اینکه این بار می دانیم هر خوابی را بیداری از راه خواهد رسید

باز خواهیم خوابید و باز دوست خواهیم داشت