زیبا ترین صدا ، صدای درخت است ، که همه عمر از هیچ نمی نالد

نه از اره آذرخش ، نه از نعره تندر

نه از تازیانه باد ، نه از سوز خزان

زیباترین کلام ، کلام درخت است

که همه عمر از هیچ نمی گوید .

و بر پا ایستاده است و دستانش بارورند .

برای درخت چه فرق می کند؟

درخت میوه را به خدا تعارف می کند.

با سر انگشتانش که به آسمان سر بر افراشته است .

اما

کودکان به سنگ از او باز می گیرند

و پیران به نردبان

و جوانان با شکستن شاخه ها .

سلام بر درخت ، که غرور تملک ندارد و هر چه اوراست به پیشکش می دهد .

و حتا اگر به سنگ زنند ، می بخشد !

و دگر بار سلام بر درخت که تا زنده است ،

از او قنداق تفنگی

نمی توان ساخت .

اگر بتوانی بنگری آنچه که یک عمر ساخته ای ویران شود و بی آنکه کلمه ای بر زبان آوری

  دوباره آن را بسازی

و ببینی آنچه که به صد رنج اندوخته ای ، به یک خبر نابود میشود و نومید نباشی و آه نکشی ،

اگر بتوانی نیرومند باشی ، بی آنکه مهربانی را ترک کنی ،

اگر بتوانی به ثروت رسی و فروتنی را از دست ندهی ،

اگر بتوانی اندیشه کنی ، عمیق بنگری و بشناسی ، بی آنکه شکاک یا ویرانگر باشی  

به رویا فرو روی بی آنکه رویا پرست باشی ،

تفکر کنی و متفکر نباشی ،

اگر بتوانی سخت و استوار باشی ، بی آنکه هرگز خشمگین شوی ،

اگر بتوانی دلیر باشی بی آنکه جانب احتیاط را از دست بدهی ،

  آنگاه تو نیز انسان والایی

  انسانی که زمین به او افتخار می کند

برای مردم غزه

سیاه روز ترین مردمان روی زمین

 که شانه هاشان ،

                  از تازیانه خورشید

و گونه هاشان ، از سیلی ستمکاران

و دیده هاشان ، از گریه های پنهانی

همیشه خونین بود

و در سیاه ترین فصل – فصل جان کندن - !

به چار سوی افق روزنی نمی دیدند

در آن جهنم سبز ،

گل سپید؟ نه ، مرگ سیاه می چیدند !

سیاه روز ترین مردمان روی زمین

در آن مزارع بی انتها ، در آن مرداب

پسر پس از پدر ، ای داد

نسل بعد از نسل . . .

سیاه روز ترین مردمان روی زمین

نه تن ، که حسرت یک بار مرگ راحت را

در آن قلمرو وحشت به گور می بردند .

آنجا که دوست داشتن ، چادر مخملی اش را  پهن می کند

بی آنکه زیر پایش را نگاه کند

ما آدمها مجبور به تسلیم میشویم

و آنقدر مخمل چادرش را به گونه های به اشک آغشته مان می کشد که خواب

می رویم

و زیبا ترین احساس است این  

اما هر خوابی را بیدای از راه  خواهد رسید

و آن لحظه ای است که دوست داشتن ، باید به جای دیگری و به سراغ  آدمهای دیگری برود

آنگاه بلند می شود و چنان چادرش را از زیر گونه هایمان بر می چیند که

نا خواسته از خواب می پریم 

و دوباره همان

همان بودن همیشگی

همان یک نواخت همیشه و همان که بود

تا روزی که دوباره باز گردد

با همان چادر مخملی ترم ، اشکهایمان را پاک کند

و همانطور که گونه هایمان را نوازش می کند به خوابمان وا دارد

و با اینکه این بار می دانیم هر خوابی را بیداری از راه خواهد رسید

باز خواهیم خوابید و باز دوست خواهیم داشت